Heftig, mijn black-out in het verkeer

Waarschijnlijk ben je net zo geschrokken van deze titel als ik destijds van mijn black-out in het verkeer. Ik krijg weer kippenvel als ik eraan denk. Lang heb ik een gevoel van schaamte gehad. Maar het is echt gebeurd en uiteindelijk was het voor mij wel de reden om hulp te zoeken.

Chronische stress

Het gebeurde in een heftige periode. Mijn man was levensbedreigend ziek geweest en had lang in het ziekenhuis gelegen. De thuiszorg was net beëindigd en er stonden nog verschillende spannende hersteloperaties dat jaar gepland.

Ik was doodmoe, had chronische stress. De twee jaar voordat mijn lief ziek werd, waren ook al stressvol. Een enorme reorganisatie waarbij ik uiteindelijk de Rabobank verliet, problemen met de ex en het verongelukken van een dierbare vriend.

En maar doorgaan

Toch begon ik aan de opleiding die ik, vanwege de acute situatie met mijn man, had moeten uitstellen. Ik deed er zelfs nog een korte andere opleiding naast. Het ziekenhuis hield rekening met mijn 26 opleidingsdagen. Operaties werden ervoor of erna gepland. Ik was streng voor mijzelf. Niet klagen maar doorgaan. Op tijd alle opdrachten, trainingen en reflectieverslagen inleveren. Er was al zoveel met mijn man misgegaan, dit moest slagen. Hier had ik wel controle over.

Daar was die black-out

Na een van de opleidingsdagen gebeurde het. Er reed altijd een medestudente met mij mee. Nu zijn mijn auto en ik echte vriendjes. Ik vind het fijn om de muziek hard aan te zetten. De ene keer blèr ik lekker mee, de andere keer luister ik alleen. Maar als er iemand mee rijdt, pas ik me aan.

Op de terugweg naar huis, was de radio uit. Ik had het warm en was moe. Ik had geen behoefte aan een gesprek. Mijn gedachtes waren bij de aankomende hersteloperatie. Een hele spannende, vol risico’s.

De medestudente checkte haar mail. Over een mail werd ze erg boos. Geïrriteerd en luid ging ze een boze reactie schrijven, mij meenemend in haar negatieve emoties. Dat duurde de hele weg naar huis en al die tijd was ik niet bij machte om haar te zeggen dat ik er last van had. Natuurlijk was het helemaal niet haar bedoeling om mij te raken. Zij was zich van geen kwaad bewust maar ik sloot me van haar én van mijn omgeving af.

Ik weet nog dat ik stopte bij de plek waar haar fiets stond. Maar van de weg naar huis weet ik NIETS meer. Ineens stond ik op de parkeerplaats achter ons huis. Ik was het laatste stukje route compleet KWIJT. Trillend werd ik mij bewust dat ik al thuis was. Mijn lijf voelde raar en mijn hoofd zwaar. Ik ben naar binnen gegaan en heb gezegd dat ik mij niet lekker voelde. Ben direct naar bed gegaan, was in een soort shock. Pas de volgende ochtend besefte ik dat ik een black-out in het verkeer had gehad.

Hulp nodig

Na mijn black-out besefte ik dat ik zelf echt snel hulp nodig had. Ik was dankbaar dat ik veilig thuis was gekomen. MAAR stel je voor dat er wél iets gebeurd was of dat er iemand bij mij in de auto zat. Je moet er niet aan denken, afschuwelijk!

Ik kon snel bij een coach terecht. Ze heeft mij echt geholpen. Mij laten inzien hoe ik beter voor mijzelf kan zorgen en er niet steeds alleen voor anderen hoef te zijn. Dat ik wat milder voor mijzelf mag zijn en dat ik niet overal controle over kan hebben. Nu zit ik weer lekker in mijn vel en kan veel beter met stressvolle situaties omgaan. Ik zorg ook beter voor mijzelf. Regelmatig check ik even bij mijzelf in; waar heb ik nu behoefte aan. Een ding weet ik zeker: ik laat het nooit meer zover komen.

Wil je gratis tips in je mailbox?

Ik ben benieuwd wat mijn black-out ervaring met jou doet. Heb jij ook zo veel stress dat een black-out op de loer ligt? Of zorg jij ook vooral voor anderen en niet goed voor jezelf? Vind je het lastig om de controle los te laten? Ik stuur regelmatig tips over dit soort thema’s. En je ontvangt ze helemaal gratis in je mailbox. Het enige wat je even moet doen is je inschrijven.

Volg en like:
Facebook
Facebook
Twitter
LinkedIn
Instagram

Plaats een reactie